زیبایی عشق به سکوت است نه به فریاد

که یاد گرفته ایم تنهایی با درد هایمان کنار بیاییم

چه بد!

دورترینند!

دورترینند!

midooni sakht train lahzeye zendegie adam chie?vaghti befahmi vase kasi ke tamame zendegit boode fagat ye tajrobeyi

کاش مـی دانستیم زندگی کوتاست ...

تو را من دوست خواهم داشت

آنچنان که خود را حتی اگر

تمام عشاق را دیوانه بخوانی

و عشق را قصه ای بی انجام

من...

تو را دوست خواهم داشت

بیشتر از آنچه خود را

اگر می دانستی که چطور دوستت دارم

هیچگاه برای آمدنت باران را بهانه نمی کردی

شاد و بهاری باشید

اما وجود داره...

نفرتی از جنس عشق!

از کجا شروع شدنش مهم نیست

تمام شدنش مهم است و فراموش کردنش...

هر رنجی!

شاد و بهاری باشید

تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم
تو مثل شمعداني ها پر از رازي و زيبايي
و من در پيش چشمان تو مشتي خک گلدانم
تو درياي تريني آبي و آرام و بي پايان
و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم
تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف
و من در آرزوي قطره هاي پک بارانم
نمي دانم چه بايد کرد با اين روح آشفته
به فريادم برس اي عشق من امشب پريشانم
تو دنياي مني بي انتها و سکت و سرشار
و من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسي قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم
تو مثل مرهمي بر بال بي جان کبوتر
و من هم يککبوتر تشنه باران درمانم
بمان امشب کنار لحظه هاي بي قرار من
ببين با تو چه رويايي ست رنگ شوق چشمانم
شبي يک شاخه نيلوفر به دست آبيت دادم
هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
تو فکر خواب گلهايي که يک شب باد ويران کرد
و من خواب ترا مي بينم و لبخند پنهانم
تو مثل لحظه اي هستي که باران تازه مي گيرد
و من مرغي که از عشقت فقط بي تاب و حيرانم
تو مي ايي و من گل مي دهم در سايه چشمت
و بعد از تو منم با غصه هاي قلب سوزانم
تو مثل چشمه اشکي که از يک ابر مي بارد
و من تنها ترين نيلوفر رو به گلستانم
شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده
و شايد يک مه کمرنگ از شعري که مي خوانم
تمام آرزوهايم زماني سبز ميگردد
که تو يک شب بگويي دوستم داري تو مي دانم
غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست
و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم
به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست
قدم بگذار روي کوچه هاي قلب ويرانم
بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد
دعا کن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم

شاد و بهاری باشید 

 امروز هوا ابری و  دلگیر بود خیلی دلم گرفته  بود تنها تو اتاق تاریک و ساکتم دراز کشیده بودم تنها صدایی که شنیده می شد تیک تاک ساعت مچیم  بود بی هدف خیره به سقف اتاق بودم احساس خستگی و تنهایی میکردم توی فکرام غرق شده بودم ضربه هایی به پنجره اتاق میخورد ولی نمی تونستم بلند شم ضربه ها بیشتر و بلند تر شد با هزار سختی بلند شدم رفتم پشت پنجره پرده اتاق و کنار زدم بارون بود اسمون داشت گریه میکرد اما ایندفعه صدای ضربه های قطره با پنجره فرق میکرد واسم غریب و نا اشنا بود اسمونو نگاه کردم گرفته و قرمز بود شاید عصبانی یا شایدم از گریه کردن قرمز شده  انگار باهام قهر بود شاید مال کس دیگه ای شده دوست داشتم با اشکاش همراه شم این اسمون بود که وقتی داشتم گریه میکردم با من همراه شد تا کسی اشکامو نبینه روزی که............                          با صدای تیک تاک ساعت به خودم اومدم میگفت گذشته الانم میگذره این لحظه ام میگذره ساعت۳۳/۶ بود رفتم و کاپشن سفیدمو  پوشیدم داشتم میرفتم که با صدای بابام برگشتم و به چشماش خیره شدم گفت کجا؟نمیدونستم چی باید بگم اخه روز جمعه هوا تاریک بارون سرما که یعدفعه صدای خودم تو گوش پیچید دلم گرفته میخوام برم بیرون همه نگاها رو به من چرخید سنگینی نگاهارو حس میکردم نا امید شدم برگشتم برم تو اتاقم که بابام گفت زود بیا میخواستم بوسش کنم اما نمی تونستم گفتم باشه فقط یه شرط بود اونم بردن چتر منم قبول کردم  چکمه هامو پوشیدم و چتر طوسیمو برداشتم تا وقتی از حیاط گذشتم بدون چتر و زیر بارون خیس شدم وقتی صدای بسته شدن درو پشت سرم شنیدم چترو بالای سرم باز کردم  با یه دستم چترو گرفته بودم و دست دیگم تو جیب کاپشنم تکیه ی دسته ی چتر رو شونه هام بود اون به من تکیه کرده بود .نمیذاشت خیس شم نمیذاشت اشکای اسمون  بیاد و منو خیس کنه نمیخواست بذاره که اونم غماشو به من بده شاید میدونست خودم خیلی غمگینم ؟!      فقط صدای قطره های بارون که به چتر میخورد و صدای ناودون ها سکوت کوچه رو میشکست وارد خیابون شدم هیچ ماشینی نبود انگار همه فرار کردن میترسن از بارون از گریه های اسمون  .................         یه لحظه با صدای کم شدن ضربه های قطره ها با چتر به خودم اومدم که سر کوچه بودم ۱۵ دقیقه گذشته بود و من.....   چترو بستم و گرفتم دستم حالا اون تکیه گاه من شده بود  زمین و نگاه میکردم قطره هایی رو که روی ابها میفتادن سرم پایین بود داشتم فکر میکردم به حس عجیب امروزم  که مامانم جلوم بود اومدم خونه الانم چترم روبه رومه............ 

باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلوده به من كرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

 

و تو رفتي و هنوز،

سالهاست كه در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم،

و من انديشه كنان غرق اين پندارم

كه چرا،

 

جمعه۱۰/۸/۸۷ روز دختر این روزو به همه ی دخترا مخصوصا عینکیها تبریک میگم

دوستون دارم

آب

با کمندی ، در فضاها ناپدید؛

دم به دم خود را به بالا می‌کشید.

جا به جا در راه این دلدادگان

اختران آویخته فانوس‌ها.

گفتم این دریا و این یک ذره راه!

می‌رساند عاقبت خود را به ماه!

من ، چه گویم ، جدا از ماه خویش

بین ما،

افسوس:

اقیانوس‌ها ...

فریدون مشیری

شاد و بهاری باشید